एका हातात विज्ञानाचा प्रकाश आणि दुसऱ्या हातात कवितेचं अलवार संवेदन! दोन परस्परविरोधी वाटा; पण जेव्हा त्या एकाच ध्यासात मिसळतात, तेव्हा आकारास येतो एक उत्तुंग प्रतिभावंत! विज्ञानाचं कठोर तर्कशास्त्र आणि मनाची संवेदनशील अभिव्यक्ती यांचा एक सुरेख, सहज संगम म्हणजेच — प्राध्यापक प्रेषित प्रदीप सिद्धभट्टी!

अमरावती विद्यापीठातून शिक्षण पूर्ण करून, आज ते बुलढाण्याच्या भारत विद्यालयातून नव्या पिढीला भौतिकशास्त्राचे धडे देत आहेत. पण केवळ अध्यापनाच्या चौकटीत त्यांचं भावविश्व कधीच बंदिस्त राहिलं नाही. त्यांच्या अंतर्मनात सर्जनशीलतेचा एक अखंड झरा वाहत राहिला. विविध नियतकालिकांतून उमटत गेलेल्या त्यांच्या अस्सल शब्दांनी अल्पावधीतच मराठी काव्यविश्वात आपली एक ठळक आणि स्वतंत्र नाममुद्रा उमटवली. आणि याच प्रदीर्घ काव्यसाधनेतून साकारला त्यांचा पहिलाच संग्रह — ‘विस्मरणाच्या अरण्यात’... माणसाच्या गहिऱ्या भावभावनांचा तळ शोधणाऱ्या या संग्रहाने अवघ्या मराठी साहित्यविश्वाचं लक्ष वेधून घेतलं, आणि विदर्भाच्या समृद्ध साहित्य परंपरेला दिली एक नवी झळाळी! पहिल्याच काव्यसंग्रहाला महाराष्ट्रातील सर्वोच्च सन्मान लाभणे, ही मराठी साहित्यातील अत्यंत दुर्मीळ आणि ऐतिहासिक घटना ठरली!

सोलापूरचा ‘लोकमंगल’, नाशिकचा ‘विशाखा’, विदर्भ साहित्य संघाचा ‘कविवर्य ग्रेस’ आणि पुण्याचा अत्यंत मानाचा ‘यशवंतराव चव्हाण पुरस्कार’ त्यांना मिळाले. या सर्वच व्यासपीठांवर त्यांनी आपल्या सकस प्रतिभेची मोहोर उमटवली. विज्ञानाची दृष्टी आणि शब्दांची समृद्ध पालवी जपणारे व्यासंगी कवी — प्रा. प्रेषित प्रदीप सिद्धभट्टी यांना यशवंतराव चव्हाण सेंटर आणि जैन फौंडेशनचा 'ना. धो. महानोर साहित्य पुरस्कार' प्रदान करताना आम्हाला आनंद होत आहे.